Budowa geologiczna Polski tom 1 cz. 3 a Stratygrafia

Opis stratygrafii paleogenu i neogenu przedstawiono w trzech regionach: Niż Polski wraz z jego południowym obrzeżeniem, zapadlisko przedkarpackie oraz Karpaty. W skład obrzeżenia Niżu Polskiego wchodzi pas wyżyn Polski środkowej oraz Przedgórze Sudeckie wraz z częścią Sudetów. Stratygrafię Niżu Polskiego przedstawił Marcin Piwocki przy współudziale Reginy Kramarskiej dla Bałtyku i obszaru nadbałtyckiego, Janusza Badury i Bogusława Przybylskiego, którzy opracowali formację poznańską, formację gozdnicką i dolnośląską formację bazaltową, oraz Jacka Roberta Kasińskiego — paleogen oraz neogen zapadlisk i rowów tektonicznych Niżu Polskiego. Zapadlisko przedkarpackie opracował Tadeusz Marek Peryt przy współpracy Marka Jasionowskiego i Grzegorza Czapowskiego. Wiodącym autorem części dotyczącej Karpat jest Wojciech Ryłko.

Dla każdego z regionów opracowano zarys historii badań i przedstawiono podstawy stratygrafii. Podstawą dla opisu regionalnego były większe jednostki strukturalne. Zasadniczy zarys stratygrafii tych obszarów został przedstawiony w układzie chronostratygraficznym z podziałem na systemy i oddziały. Część szczegółowa obejmuje opisy jednostek mniejszych, pięter lub formacji. Całość uzupełniają dane dotyczące magmatyzmu oraz rozwoju paleogenu i neogenu w zapadliskach i rowach tektonicznych Niżu Polskiego i w jego południowym obrzeżeniu. Opracowanie uzupełniają niezbędne rozważania paleogeograficzne i paleoklimatyczne. Wyróżnione jednostki starano się skorelować z obszarami ościennymi. W niezbędnym zakresie przedstawiono dalsze problemy badawcze, odmienne możliwości interpretacyjne i wybrane kwestie sporne.